Przedszkole nr 119 "W Zielonym Ogrodzie"

Przedszkole nr 119, Warszawa, ul. Turmoncka 18

Godło Polski
BIP

Jak ułatwić dziecku osiąganie sukcesów w nauce?

MAMO, TATO – CHCĘ BYĆ DOBRYM UCZNIEM- CZYLI JAK UŁATWIĆ DZIECKU OSIĄGANIE SUKCESÓW W NAUCE

    Z pewnością każdy rodzic chce pochwalić się osiągnięciami swojej pociechy przed znajomymi, czy rodziną. Jest to jak najbardziej naturalne i pożądane zjawisko. Wszystko jednak zależy od indywidualnych możliwości dziecka.
Co w sytuacji, gdy nasze dziecko nie radzi sobie z czyś lub ma problemy
z przyswojeniem pewnych treści?  Na pewno nie należy czekać, lecz w miarę szybko podjąć określone działania – bowiem :

 

 

SUKCESY DZIECKA W PRZEDSZKOLU A PÓŹNIEJ W SZKOLE ZALEŻĄ
W DUŻYM STOPNIU OD RODZICÓW.  

 

 

Podjęcie w porę różnego rodzaju zabaw, ćwiczeń wspomagających z pewnością pomoże dziecku uzyskać dojrzałość szkolną oraz osiągać sukcesy w nauce. Poniżej prezentuję kilka przykładów różnego rodzaju zabaw i ćwiczeń, które
z powodzeniem można wykorzystać w domu, nie angażując nic więcej poza odrobiną własnych chęci.

  1. Staraj się wykorzystywać wszelkie sytuacje do rozmów ze swoim dzieckiem – idąc do przedszkola, do domu, po zakupy, na spacer.../ opisuj otoczenie, używaj wielu określeń, unikaj sloganów, skrótów, wyjaśniaj nieznane słowa, sytuacje itp.;
  2.  
    Zwracaj uwagę na prawidłowy  rozwój mowy, jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą – logopedą. Dzieci, które niepoprawnie mówią często mają problemy z czytaniem i pisaniem.
    / dotyczy to także tych dzieci, które mówią nieprawidłowo z niedbałości
    o prawidłową wymowę;
  3. Czytaj dziecku książki – codziennie ok. 20 minut. Czytanie rozbudza zainteresowania, rozwija wyobraźnię, wzbogaca słownictwo, wiedzę, doskonali pamięć, ćwiczy koncentrację oraz jest znakomitym pretekstem do rozmowy z dzieckiem;
  4. Zachęcaj możliwie najwcześniej swoją pociechę do rysowania, malowania, lepienia, wycinania. Pamiętaj jednak o nauce prawidłowego trzymania przyborów oraz bezpiecznego posługiwania się nimi, oraz
  5. o prawidłowej pozycji ciała podczas pracy. Staraj się także zwracać uwagę na zachowanie właściwego kierunku kreślenia kresek, kół-
    a w przypadku zainteresowań pisownią liter – prawidłowy kierunek ich pisania. Złe nawyki jest później bardzo ciężko korygować a po co dodatkowy stres, kiedy od samego początku można nauczyć dziecko robić coś dobrze.
  6. Układaj z dzieckiem puzzle. Wykorzystuj stare widokówki, zdjęcia
  7. z kalendarzy do tworzenia własnych układane- to naprawdę świetna zabawa. Ćwiczy logiczne myślenie, koncentrację, usprawnia kordynację wzrokowo-ruchową – konieczną przy nauce pisania i czytania, ułatwia zapamiętywanie.
  8. Ćwicz i wspomagaj pamięć swojego dziecka. Nawet nauka prostych, czy też „głupich” wyliczanek stanowi doskonały trening pamięci. Ucz krótkich wierszyków, piosenek, rymowanek. Proś o układanie rymów do wyrazów, opisywanie oglądanych ilustracji, przedmiotów – pytaj
    o szczegóły, rozwiązujcie razem zagadki i sami je konstruujcie.
  9. Wyszukujcie razem różnic pomiędzy obrazkami, wskazujcie na podobieństwa oglądanych przedmiotów, cechy które je łączą – pomogą
    w tym pisemka dla dzieci.
  10. Grajcie w gry planszowe na uczciwych zasadach. Gry uczą dziecko współpracy w grupie, pozwalają na właściwe ustosunkowanie się do wygranej i porażki, ćwiczą koncentrację, uczą wytrwałości oraz podporządkowania się pewnym określonym zasadom.
  11. Ucz swoje dziecko dzielenia wyrazów na sylaby – wyklaskujcie je, wytupujcie, powtarzajcie rytmicznie, wolno, szybko.
  12. Mów wyrazy dzAieląc je na głoski, proś o powtórzenie w całości. Pytaj , jakim dźwiękiem, głoską rozpoczyna się dany wyraz, co słychać na końcu, co w środku – używajcie krótkich wyrazów, z naprzemiennie występującymi po sobie samogłoskami i spółgłoskami np. oko, okulary, noga ( dobrze jest na początku podawać wyrazy rozpoczynające
    i kończące się samogłoską – pozwala to na dowolne wydłużanie dźwięku –  do momentu, aż dziecko będzie w stanie go wysłuchać np. osa, oko.
  13. Jeżeli masz taką możliwość, to umieść w miejscu widocznym dla dziecka tablice demonstracyjne z alfabetem i cyframi. Razem odszukujcie
  14. i nazywajcie litery oraz cyfry; zachęcaj dziecko do samodzielnego wyszukiwania liter, z których składa się jakiś wyraz. Pokazuj dziecku liczbę, która odzwierciedla ilość elementów. Zachęcaj swoją pociechę, aby sama wskazywała podaną przez Ciebie liczbę oraz układała określoną ilość jakiś przedmiotów np. klocków, łyżek, książek itp.
  15. Odszukujcie litery podobne do siebie np. p-b; b-d i razem uzgadniajcie czym się różnią.
  16. Ćwiczenia takie pozwalają dziecku zapamiętać o wiele łatwiej litery oraz liczby, utrwalają  litery i cyfry wprowadzane w przedszkolu, uczą liczenia ze zrozumieniem oraz analizy i syntezy słuchowej wyrazów – ułatwiają czytanie.
  17. W czasie spacerów, zabaw z dzieckiem utrwalajcie strony, kierunki
    ( prawą i lewą ), wbrew pozorom jest to niezbędne do prawidłowej nauki czytania i pisania. Nierozróżnianie kierunków w przestrzeni przysparza wiele kłopotów podczas czytania
    (kierunek czytania – od lewej do prawej) oraz prawidłowego kreślenia liter.
  18. Bawcie się słowami – układajcie rymy, wymyślajcie wyrazy na jakąś głoskę lub sylabę, twórzcie łańcuchy wyrazowe – ostatnia głoska jest pierwszą następnego wyrazu,  wykorzystujcie rozsypanki literowe. Mogą to być programy edukacyjne do wykorzystania na komputerze lub ponadczasowe scrabble.
  19. Wspólnie rozwiązujcie rebusy, krzyżówki, łamigłówki, których jest bardzo wiele we wszelkiego rodzaju czasopismach dziecięcych.
  20. Bądźcie cierpliwi i pozytywnie nastawieni do osiągnięć i możliwości swoich pociech. Nie sugerujcie się tym, że ktoś już to potrafi, a Twoje dziecko nie. Każdy z nas ma własne i indywidualne możliwości i czasami potrzebuje trochę więcej czasu niż pozostali, co nie znaczy, że jesteśmy z tego powodu gorsi.

Wszystkie te ćwiczenia pozwolą dziecku dużo łatwiej pokonać napotykane trudności w początkowej nauce czytania, pisania  oraz liczenia. Prowadzone systematycznie i w formie zabawy w znacznym stopniu utrwalą litery i cyfry, a tym samym ułatwią równy start w życie szkolne.

 

 

                na podstawie literatury oraz własnego doświadczenia opracwała
                                                                                    mgr Anna Biedruna
 
 
 
 
 

 

 
 
 

 

Jak ułatwić dzieciom wrześniowy start
w przedszkolu?
 
 
 
    Miesiąc wrzesień, to wyjątkowy okres. Właśnie wtedy kończą się wakacje
i pora wracać do obowiązków – szkolnych i przedszkolnych.

    Czas ten jest szczególnie trudny dla dzieci rozpoczynających edukację przedszkolną oraz dla ich rodziców. Dzieci, które przyszły do przedszkola po raz pierwszy, czują się równie zagubione, jak „maluchy”. Dla nich rozstanie
z rodzicami wiąże się z bardzo silnym przeżyciem. Stają się przez to bardzo często nerwowe, płaczliwe, nie potrafią nawiązać kontaktów z rówieśnikami.
I nie ma w tym nic dziwnego. Przecież pójście do przedszkola, czy szkoły, to przełom w życiu i rozwoju każdego dziecka. Z bezpiecznego, znanego dziecku miejsca, jakim jest dom, trafia ono do obcej społeczności, o której nic nie wie
i nie jest w stanie przewidzieć, czego może się po niej spodziewać. W dodatku jeszcze wychowawczyni nie może poświęcić uwagi tylko jemu, gdyż ma opiekować się wszystkimi dziećmi.

 


Nie wszystkie dzieci potrafią poradzić sobie z zaistniałą sytuacją, dlatego niezbędna jest pomoc rodziców i nauczycieli, aby stres związany z pójściem do przedszkola był jak najmniejszy.

 

 

 

Oto kilka niezwykle istotnych rad:

  • Nie płaczmy pod drzwiami razem z dzieckiem – to nie tylko nie pomoże
    w rozstaniu, ale wręcz zaszkodzi. Ranne pożegnanie musi odbywać się bez pośpiechu, ale też nie może przeciągać się w nieskończoność.
    • nie przesiadujmy w sali zbyt długo, gdyż to wcale nie zmienia sytuacji. Dziecko co prawda uspokaja się na chwilę , ale gdy nie widzi  rodzica
      ( bo wyszedł ) zaczyna płakać na nowo.  Sytuacja taka prowadzi do tego, że zaczynają płakać prawie wszystkie dzieci – nawet te, które były do tej pory spokojne. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest pozostawienie mimo wszystko swojej pociechy pod opieką nauczyciela.
      Z pewnością zainteresuje on malca czymś ciekawym, zachęci do wspólnej zabawy. Bardzo często zanim rodzic opuści przedszkole, ich pociecha przestaje płakać, zaczyna oswajać się z otoczeniem, a po kilku minutach całkiem nieźle „rozrabiać”.
  • Bądźmy konsekwentni. Jeżeli obiecamy, że odbierzemy dziecko po obiedzie, lub umówimy się na godzinę np. 15.00, to przestrzegajmy tych ustaleń. Należy spełniać wszystkie dane obietnice oraz dotrzymywać umów.  Dzieci muszą ufać rodzicom, muszą przekonać się , że ich rodzice są niezawodni. W tych właśnie dniach jest to niezmiernie ważne, bowiem zachwiane zostaje ich poczucie bezpieczeństwa i należy postępować w taki sposób, by wróciło ono do równowagi.
  • Na pierwsze dni, tygodnie pozwólmy zabrać swojemu dziecku
    z domu ulubioną maskotkę, zabawkę.
    Czasami, to właśnie ona uspokoi, pozwoli zapomnieć o tęsknocie za domem, mamą.
  • Bądźmy przygotowani na łzy i opór w przychodzeniu do przedszkola, nawet jeżeli nasze dziecko jest samodzielne i lubi zabawy z innymi dziećmi.
  • Nie decydujmy za dziecko w sprawach jedzenia. Jeżeli nie ma żadnych przeciwwskazań lekarskich, próbujmy zachęcać do jedzenia wszystkiego. W grupie dzieci często zapominają, że czegoś nie lubią i w towarzystwie rówieśników zjadają wszystko.
  • Rozmawiajmy z nauczycielkami, pytajmy o wszystko, co jest związane
    z pobytem dziecka w placówce. Interesujmy się nie tylko tym „co było na obiad”, „czy wszystko zjadło”, „czy było na podwórku”, lecz także o to, czy radzi sobie  w kontaktach z rówieśnikami,
    z poleceniami nauczyciela, czy nie sprawia kłopotów wychowawczych itp.
  • Nie rozmawiajmy przy dziecku na temat jego zachowania
    w przedszkolu
    . Rozmowy typu „cały czas płakał”, „nie jadł wcale”, „,zsikał się”, „był niegrzeczny”, „ nie chciał się z nikim bawić” itp. Odbijają się negatywnie na dziecku- nie dość, że przeżyło taki stres, to jeszcze skarżą na niego.
  • Ubierajmy swoje pociechy w ubranka zapewniające całkowitą swobodę ruchów – spodnie, spódniczki powinny być w gumkę, jak najmniej guzików. Nawet najbardziej samodzielnemu przedszkolakowi pójście do toalety w krępującym, niefunkcjonalnym ubraniu, może zakończyć się „nieszczęściem” – a po co jeszcze dodatkowy stres?

    Dla większości dzieci okres adaptacyjny trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Jeżeli nawet po bardzo długim okresie dziecko rozpacza i stawia opór należy zastanowić się czy aby na pewno dojrzało ono do tego, by chodzić do przedszkola.

 

 

    W pierwszych dniach  a nawet  tygodniach bądźmy
przygotowani na:

  1. Trudne chwile rozstania- szczególnie po przerwach sobotnio/niedzielnych.
  2. Pojawiające się kryzysy po dniach bez protestów.
  3. Objawy zmęczenia i senności u energicznego dotąd dziecka.
  4. Infekcji po dwóch, trzech tygodniach chodzenia dziecka do przedszkola.
  5. Duże ilości prania związane z nauką samoobsługi.

 

Powodzenia!!!

Nauczycielki z grupy I:  Anna Biedruna i Danuta Krajewska-Czekaj

 
× Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się o celach i zasadach ich wykorzystywania.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.