Przedszkole nr 119 "W Zielonym Ogrodzie"

Przedszkole nr 119, Warszawa, ul. Turmoncka 18

Godło Polski
BIP

Rozwój dziecka w wieku przedszkolnym

Trzylatek      

Dzieci trzyletnie - łatwo ulegają zmęczeniu, ale też szybko regenerują swoje siły. Potrafią na krótko skupić swoją uwagę na przedmiocie, dlatego też ważne jest by krótkotrwały wysiłek przeplatać z częstym odpoczynkiem, umożliwiającym zmianę pozycji, zaspokajającym potrzebę ruchu. Dzieci w tym wieku są przede wszystkim  egocentrykami. To wokół nich ma się wszystko skupiać. Utrudnia im to orientację w otoczeniu. Brak umiejętności samoobsługowych wymaga stałej zależności od dorosłych. Małe dzieci łatwo tracą poczucie bezpieczeństwa, które powoduje i jest warunkiem rownowagi psychicznej. Powinno zatem się je czujnie obserwować, aby w razie potrzeby pocieszyć, ośmielić lub zachęcić do wspólnej zabawy. Pracę nauczycielki ułatwia naturalna skłonność trzylatków do naśladownictwa,podatność na sugestie słowa; trzylatek chętnie podprządkowuje się wychowawcy stawiającemu wymagania w sposób łagodny, choć stanowczy, bez zdenerwowania, które udzielałoby sie dziecku i wyzwala chęć pokory. Kontakty małych dzieci z otoczeniem utrudnia ich mało jeszcze komunikatywna i przeważnie sytuacyjna mowa. Myślenie wchodzi dopiero w fazę konkretno-wyobrażeniową. Dzieci trzyletnie intersują się wzajemną przynaeżnością różnych przedmiotów, które odkrywają już we wczesnym dzieciństwie (np. dziecko łączy filiżankę ze spodkiem, lokomotywę z wagonem). Ułatwia to wdrażanie do utrzymywania porządku (np. lalki mieszkają w pokoiku dla lalek, a każdy wiesza swoje ubrania na swoim znaczku). Małe dzieci chętnie bawią się samotnie lub we dwójkę. Nie potrafią jeszcze bawić się razem, chociaż na ogół chętnie przebywają obok siebie. Próby współdziałania w zabawie mają charakter czysto zewnętrzny (np. sypanie piasku do tego samego wiaderka, zbiorowa zabawa w naśladowanie jadących samochodów).

 

 

 

    Czterolatek

              Dziecko czteroletnie - w porównaniu z trzyletnim - lepiej się orientuje w otoczeniu. Postępy w rozwoju motorycznym czynią je bardziej sprawnym, można więc wymagać od niego większej samodzielności przy obsługiwaniu się,  jak również przy spełnianiu różnych poleceń. Mimo znacznie większej wytrzymałości i umiejętności skupienia uwagi czterolatek - podobnie jak trzylatek - zdolny jest do krótkotrwałęgo wysiłku. Dzieci w tym wieku mając zwiększoną potrzebę ruchu i działania dążą coraz aktywniej do poznawania otoczenia. Ich zainteresowania dotyczą przede wszystkim rzeczy i zjawisk z najbliższego otoczenia, niemniej krąg ich rozszerza się. DZiecko coraz częściej zadaje pytania, mówi o swoich spostrzeżeniach i przeżyciach, zasób jego słów wzbogaca się. Trudności w nawiązywaniu słownego porozumiewania się z dzieckiem znacznie się zmniejszają. Łatwiej nawiązuje ono społeczne kontakty z dorosłymi i rówieśnikami, sygnalizuje swoje potrzeby,życzenia, odczuwane zadowolenie czy przykrość.       W pracy wychowawczej kontakty okolicznościowe odgrywają również ważną rolę jak u trzylatków. Treść tych kontaktów coraz częściej wiąże sie jednak i skupia z zainteresowaniami poznawczymi. Dzieci chętnie skupiają się przy nauczycielce, a jeśli ona z nimi rozmawia - darzą ją zaufaniem, dzielą się swymi kłopotami, zasypuja pytaniami. Dla czterolatka naśladowanie starszych jest nadal jedną z dróg uczenia. Dzięki nawiązaniu uczuciowej więzi z wychowawcą dziecko jeszcze aktywniej pod jego kierunkiem przyswaja sobie normy współżycia, obserwuje otoczenie poszerza wiadomości, lepiej wykorzystuje zdibywane umiejętności,żywiej reaguje na piękno przyrody, opowiadania, ilustracje, Wśród form pracy z czterolatkiewem ważne miejsce zajmuje organizwanie ich czynności związanych z racjonalnym trybem życia, przy czym wymagania programowe dla tej grupy znacznie się zwiększają. Należy również liczyć się z tym, że zaszczepione w poprzednim roku przywyczajenia w zakresie samoobsługi, o ile nie będą nadal systematycznie przestrzegane i utrwalane - łatwo wygasają, a umiejętności zanikają. Zabawę czterolatków cechuje znacznie silniejsza niż u trzylatków tendencja do szukania towarzystwa, jakkolwiek nadal obserwujemy potrzebę indywidualności. Sprzyjające do zespołowej zabawy warunki osiąga się realizując hasła programowe wychowania społeczno-moralnego, przy czym regulowanie dzieci dostępu do zabawek i do ich uczestnictwa w zabawie oraz zapewnienie każdemu z nich odpwiedniej pozycji w grupie rówieśników - nabiera coraz większego znaczenia. W dążeniu do wspólnej zabawy dzieci wymagją pośredictwa i poocy ze strony nauczycieli, dorosłych. Treudno im, bowiem jeszcze informować się wzajemie o swych zamiarach i pragnieniach. Nie są też zdolne do samodzielnego organizowania zabawy, polegającej na współdziałaniu, mimo że taka właśnie zabawa coraz bardziej je pociąga. Zajęcia w grupie z dziećmi czteroletnimi organizuje się już systematycznie. Dzieci słabiej przystosowane do życia w zespole wymagają indywidualnego potraktowania.

 

 

 

  Pięciolatek

Rozwój dzieci pięcioletnich cechuje szybko wzrastająca aktywność ruchowa, postępujący rozwój umysłowy i motoryczny oraz zwiększająca się rola czynnika świadomości w postępowaniu. Równocześnie rozszerza się krąg zainteresowań dziecka, pogłębianych przez dokładniejsze obserwacje, dociekanie przyczyn poznawanych zjawisk i faktów. Zwiększa się możliwość dłuższego skupienia uwagi na jednym temacie. Wynikające stąd konsekwencje dla pracy z dziećmi w tym wieku to zapewniene odpowienich warunków zaspokojania ich wzmożonej potrzeby ruchu i wysiłku fizycznego oraz konieczność wyjścia naprzeciw ich zaintereowaniom poznawczym i potrzebie kontaktów. społecznych. W wieku pięciu lat zachodzą duże zmiany w rozwoju społecznym dziecka, nasila się potrzeba współdziałania z rówieśnikami, przejawia się wrażliwość na opinię otoczenia, rodzi się chęć współzawodnictwa. Nakłada to na nauczycielkę obowiązek dalszej pracy nad kztałtwowaniem zgodnego współżycia dzieci w grupie. Wyraźniej niż u czterolatków zarysowują się sprzeczności interesów podczas zabawy, mnożą się konflikty, pojawiają się sympatie i antypatie, tendencje do pomijania niektórych kolegów, nadużywanie przewagi i dokuczanie. W pracy wychowawczej nad przyswajaniem dzieciom właściwych norm postępowania coraz szersze zastosowanie znajduje metoda umów z dziećmi, regulujących ich wzajemne stosunki, ustalających ich prawa i obowiązki. Wraz z rozwojem dziecka wzrasta znaczenie obserwacji otoczenia, gromadzenia okazów, obrazów, udostępniania mu estetyczne wykonanych przedmiotów i dzieł sztuki. Zwiększa się też rola książki, pomocy dydaktycznych, opowiadań nauczycielki, przedstawień kukiełkowych, koncertów. Wady wymowy, które jeszcze u dzieci młodszych mogły być przypisywane właściowościom wieku, u pięciolatków zdecydowanie wymagają interwencji logopedy, stomatologa lub laryngologa. W pracy z grupą pięciolatków wciąż jeszcze dużo miejsca zajmuje organizowanie czynności związanych z racjonalnym trybem życia. Można juz od nich wymagać, aby umiały samodzielnie sę obsłużyć i by systematyczniewykonywały drobne prace użyteczne: pracowały w ogródku, naprawiały zabawki, sprzątały po zajęciach, itp. W grupie tej wprowadza się już stałe tygodniowe dyżury (np. przy nakrywaniu stolików), powierza się opiekę nad rybkami w akwarium lub innymi zwierzętami hodowanymi w przedszkolu. Kontakty okolicznościowe wzbogacają sie głównie z związku z rosnącym zaciekawieniem wiedzą. Dzieci, znajdując zachętę i zrozumienie u nauczycielki, zwracają się do niej z różnymi pytaniami dotyczącymi obserwowanego środowiska, otoczenia społecznego, technicznego i przyrodniczego, domagają się uzupełnienia wiadomości, wyjaśnień, potwierdzenia spostrzeżeń, dzielą się przeżyciami, opowiadają, co się zdarzyło w domu, na podwórku, na niedzielnym spacerze. Tematem rozmów może i powinno być postepowanie dzieci, które nieraz wymaga korygowania i prby wartościowania, oceniania uczynków słusznych i niesłusznych, rozróżnianie, co dobre a co złe. Zabawa dzieci pięcioletnich wyraża przeżycia izainteresowania, coraz częściej wybiegajace poza tematykę związaną z najbliższym otoczeniem. Dzieci bawią się w straż pożarną, podróż okrętem, urządzają przedstawienia. Jednak mimo postępu, jaki dokonał się w ich rozwoju, samodzielny podział ról, ułożenie panu wspólnej zabawy o bardziej zlożonej treści - to da nich nadal bardzo trudne zadanie. Wzrasta, więc rola wychowawcy jako pośrednika, pomocnika i doradcy w realizowaniu ich pomysłów i zamiarów w formie zespołowej, tematycznie rozwiniętej zabawy. Pomoc przy nawiąywaniu kontaktów koleżeńskich oraz rgulowanie sprawy zgodnego współżycia w całej grupie powinny ułatwić dzieciom wspólna zabawę, jak również stworzyć warunki do samotnej zabawy lub zabawy z wybranym partnerem.

Zadaniem przedszkola jest rozwijanie zarówno zabawy wspólnej, jak i indywidualnej. Dziecko pięcioletnie, zbyt często bawiące się samotnie,wyraźnie stroniące od innych powinno jednak zwrócić uwagę nauczycielki, która postara się poznać przyczyny tego zachowania i zastosować właściwe środki zaradcze. Przy wyposażaniu zarówno sal, jak i ogrodu przedszkolnego należy kompletować możliwie bogaty materiał i narzędzia do budowania konstrukcji, rozwijające techniczną inwencję pięciolatków, jak również zabawki i przybory pobudzające do wysiłku: noszenia, pchania, wożenia, itp. Trzeba również stwarzać możliwości rzucania do celu, zabaw z piłką, wspinania się, biegów, itp. W zabawach konstrukcyjnych nadal klocki są materiałem podstawowym, ale zwiekszająca się precyzja ruchów, charakterystyczna dla dziecka pięcioletniego, pozwala na wprowadzenie także bardziej skomplikowanych zestawów konstrukcyjnych oraz zabawek mechanicznych. Pięciolatkom stają się coraz bardziej potrzebne różne akcesoria wzbogacające gospodarstwo, przy czym niektóre z nich moga wykonać same, z pomocą nauczycielki. Zajęcia grupowe z pięciolatkami odbywają się systematycznie dwa razy w ciągu dnia (w budynku lub na powietrzu). Dzieci stają się coraz bardziej zdolne do wykonywania wyznaczonych im zadań, koncentrowania uwagi wokół jednego tematu, wspólnego dla całej grupy. Równocześnie wzrastają możliwości ich twórczej ekspresji: ruchowej, słownej, wokalnej i plastycznej.

 

 

Sześciolatek 

 

W społeczno-moralnym rozwoju sześciolatka, w stosunku do młodszych roczników występują bardzo wyraźne zmiany. Znaczna rolę odgrywa tu czynnik świadomości, duża samodzielność dzieci, rozwój samooceny, samokontroli i dążeń perfekcjonistycznych. Prace użyteczne i dyżury pełnione przez dzieci sześcioletnie nabierają obiektywnej wartości, są istotnie rzydatne w życiu przedszkola. Wspólne podejmowane zadania mają dla dzieci szczególne znaczenie. Cel osiągany zespołowym wysiłkiem, efekt, do którego każde dziecko w jakiś sposób sie przyczynia, jest istotnym czynnikiem w rozbudzeniu zamiłowania przez dzieci zabaw zespołowych - tematycznych i konstrukcyjnych oraz słownego porozumiewania się w sprawie wspólnych planów.  Dzieci w tym wieku przejawiają silną tendencje do wykorzystywania w zabawie posiadanej wiedzy o świecie. Nauczycielka może i powinna im w wielu przypadkach pomóc przy ralizacji wspólnych zamierzeń, prostować błędne wiadomości, jak również pamiętać o zapewnieniu warunków do zabaw indywidualnych. U dzieci sześcioletnich poszerza się bardzo krąg zainteresowań poznawaczych, wzrasta chęć obserwacji otoczenia i zdobywania wiedzy. W pracy z najstarszą grupą duże znaczenie mają własne zainteresowania nauczycielki, jej wiadomości techniczne, historyczne, geograficzne, przyrodnicze (poszerzone przez lekturę książek i czasoism popularnonaukowych). Stosowane metody pracy powinny szerzej uwzględniać treści przyswajane drogą słowną podczas ilustracji, które przemawiają do wyobraźni, pobudzają do myślenia, a także wywołuja zaciekawienie życiem ludzi w różnych regionach Polski i w innych krajach, nieznaną przyrodą i wytworami nauki i techniki. Kontakty okolicnościowe nauczyciei z dziećmi bogaca sie o nowe treści. Stawiane przez dzieci pytania dotyczą często różnych dziedzin i są nieraz tak zaskakujące, że trudno jest znaleźć natychmiastową odpowiedź. Dobrzez jest wtedy "odłożyć sprawę na jutro", odwołując się do przyniesionego albumu czy atasu lub w obecności dziecka posłużyć się encyklopedią. Czasem trzeba wyjaśnić, że na takie pytania dokładnie mógłby odpowiedzieć tylk lekarz, inżynier czy inny specjalista. Dzięki temu zrozumieją one stopniowo, że wiedza jest rozległa, wymaga specjalnych studiów, a informacje można czerpać z różnych źródeł. U wielu dzieci sześcioletnich obserwuje się spontaniczne zainteesowanie znakami grafcznymi, czynne, samodzielne wysiłki, aby je rozpoznawać i odczytać - dążenie do zdobycia umiejętności bezpośredniego korzystania ze  słowa pisanego. Podobnie coraz większe zadowolenie sprawia dzieciom rozwiązywanie prostych zadań matematycznych zawierajacych elementy abstrakcyjnego myślenia. W najstarszej grupie prowadzi się w ciągu dnia dwa zajęcia w sali lub poza terenem przedszkola. W związku z wyraźnie zwiększonym zakresem treści dydaktycznych, tym bardziej istotne staje się zrównoważenie zadań umysłowych możliwością całkowitego, pełnego i swobodnego wyżycia się ruchowego. Przeciętnie rozwinięte dziecko sześioletnie różni się od dziecka o rok młodszego dużo większą wytrzymałością fizyczną i bardzo znaczną, zwłaszcza u chłopców, potrzebą ruchów związanego z wysiłkiem przy pokonywaniu trudności. Zaspokojenie tej potrzeby jest jednym z warunków utrzymania dyscypliny w grupie.

× Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się o celach i zasadach ich wykorzystywania.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.